مااینیم

چن روزِس این دلی بی صاحَبی من شور می زِنِد
آ به هرکِس می رسِد حرفایی ناجور می زِنِد

یه دفه می خندِدا ناقافلکی باد می کونِد
هرباری یُم یه گوشه با غصّه سنتور می زِنِد

بِش می گم: دِ لامُرُوِّت آخه دردِد چی چیِس؟
جَخ می یُفدِد گِلی بطری، آبی انگور می زِنِد

بردَمِش پیشی حکیم، گُف آبجی درمون ندارِد
دلی تو دیونه سا یُخده کرا کور می زِنِ